διεκθέω
διεκθέω, to run through
διεκ-θέω,
- run through, extend, ἄχρι τῆς γῆς Arist. Mu. 395a22; διά τινος Plu. QConv. 2.666b: c. gen., ib. Gen.Socr. 589d: abs., Id. Dio 30; ἐς ἔμετον, of bile, Aret. SA 2.5.
I intr.
1 lanzarse a través de, precipitarse
βιαίως ἄχρι τῆς γῆς διεκθέον
• pasar a través c. gen.
διεκθεῖν τῶν (ἐχόντων) μανοτέρους (πόρους)
δι' ὧν φωναί τε καὶ ὀσμαὶ διεκθέουσιν
• salir
ἐν οὐρήσει διεκθείουσι οἱ λίθοι
2 correr de un lado para otro
τῶν φευγόντων Συρακουσίων ... καὶ διεκθεόντων
II tr.
1 hacer salir, precipitar hacia afuera
διεκθέει ἐς ἔμετον τὰ ἐν τῷ στομάχῳ ἁλιζόμενα
2 sobrepasar corriendo, a la carrera
αὐτούς
3 traspasar
αἱ πληγαὶ ... τὰ δ' ἄλλ' ἀδήλως διεκθέουσαι λανθάνουσιν
δι·εκθέω (seul. prés.) traverser en courant, Plut. Pel. 17 ; traverser dans sa course, Arstt. Mund. 4 ; fig. en parl. de matières vomies, être expulsé ou rejeté avec force, Arét. 17, 34.
διεκθέω, (θέω), durch- und herauslaufen ; Arist. mund. 4 ; Plut. Pelop. 17 u. a.Sp.
διεκθέω
fut. -θεύσομαι
- to run through, Plut.