μύζω
μύζω, mutter, moan
μύζω2, suck
Could not find μύζει in Logeion dictionaries.
μύζει Verb: present middle-passive indicative 2nd singular, Verb: present active indicative 3rd singular of μύζω
μύζω (A), fut. μύξω D.L. 10.118: aor. ἔμυξα Men. 81:—
- make the sound μὺ μῦ, mutter, moan, A. Eu. 118; μ. οἰκτισμὸν make a piteous moaning, ib. 189: hence to denote displeasure, murmur, growl, Ar. Th. 231; of the noise made by the dolphin, Arist. HA 535b32; rumble, ἐπὶ τοῖσι σπλάγχνοισι μύζει Hp. Morb. 2.55: impers., ἔμυζεν ἐν τῇ γαστρί Id. Epid. 5.6: pf., μεμυζότε μυδαλέω τε Antim. 90.
μύζω (B),
- = μυζάω, [τοὺς καλάμους] λαβόντα εἰς τὸ στόμα μύζειν X. An. 4.5.27.
μύζω (impf. ἔμυζον, f. μύξω, ao. ἔμυξα, pf. inus.) serrer les lèvres, d’où :
1 grogner, gronder, Eschl. Eum. 117, 189 ; Ar. Th. 231 ; Arstt. H.A. 4, 9 ; 8, 2 ; p. suite, se murmurer à soi-même, Plut. Pomp. 60 ; impers. μύζει, Hpc. 1142h, 1143a, etc. il se produit un grondement, en parl. de borborygmes ||
2 sucer, Xén. An. 4, 5, 27 ||
➳ Ao. ion. ἔμυσα, Hpc. 1142h.
Étym. onomatopée ; litt. « faire ou dire μυ », cf. lat. mūgiō.
1. mm, mm zeggen, grommen, kreunen; geneesk. rommelen (van de buik)
2. zuigen.
μύζω, 1) mit geschlossenem Munde einen Laut hervorbringen, indem man den Atem heftig durch die Nase stößt, schnauben, stöhnen ; Aesch. Eum. 117 ; μύζουσιν οἰκτισμὸν πολύν, 180 ; Ar. Thesm. 231 wird Einer, der μῦ μῦ gesagt hat, gefragt : τί μύζεις ; was klagst du ? Arist. vrbdt μύζων καὶ στένων, μύζει καὶ τριγμὸν ἀφίησι ; Sp.; vgl. μύω. Bei Hippocr. heißt es auch τὰ σπλάγχνα μύζει u. πρὸς τὰ σπλάγχνα μύζει u. ἐμυσεν ἐν τῇ γαστρὶ ἰσχυρῶς.
2) saugen, wie μυζάω, Hesych.
2) saugen, wie μυζάω, Hesych.
μύζω
μύ, μῦ
- Ito murmur with closed lips, to mutter, moan, Aesch.; οἰκτισμὸν μ. to make a piteous moaning, Aesch.
- IIto drink with closed lips, to suck in, Xen.