σιός
σῐός,
- Lacon. for θεός, Ar. Lys. 81, 174, al., Foed. ap. Th. 5.77, IG 5 (2).510 (near Megalopolis, iii/ii B.C.); σιόρ, Hsch.; acc. σίν IG 5(1).210.55, 211.51.
σιός, v. θεός.
σιός, dor., bes. lakonisch statt θεός ; Ar. Lys. 81, 174 u. öfter ; ναὶ μὰ τὼ σιώ, bei Kastor u. Pollux, Xen. An. 6.4.34, Hell. 4.4.10.