φίβλα
φίβλα, fibula
φίβλ-α, ἡ,
- = Lat. fibula, Supp.Epigr. 2.776 (Dura), Sch. Call. Ap. 32, Sch.Gen. Il. 18.401:—also φιβλ-ίον Gloss.
φίβλα, ης (ἡ) agrafe, Palæph. 52, 7.
Étym. lat. fibula.