χρέμπτομαι
χρέμπτομαι, to clear one’s throat, to hawk and spit, cough
Could not find χρεμψάμενος in Logeion dictionaries.
χρεμψάμενος aorist middle participle masculine nominative singular of χρέμπτομαι
χρέμπτομαι, aor. ἐχρεμψάμην Luc. (v. infr.), Jul. Or. 7.205c:—
- clear oneʼs throat, hawk and spit, cough, E. Cyc. 626; esp. before making a speech, Ar. Th. 381; χ. ὡς πτύσων Gal. Protr. 8: c. acc., αἱματῶδες χ. spit blood, Hp. Epid. 5.14; μῆλα χ. Eup. 163 (lyr.); πλατὺ χρεμψάμενος Luc. Cat. 12, cf. Pr.Im. 20:—Pass., πράσα . . χρέμπτεται are expectorant, Ruf. ap. Orib. inc. 4.28. (Akin to χρεμετίζω.)
χρέμπτομαι, cracher avec force ou avec bruit, Eur. Cycl. 626 ; Ar. Th. 381 ; τι, Eup. (Ath. 646f) rejeter qqe ch. en crachant avec bruit ; avec un neutre adv. : αἱματῶδες χρ. Hpc. 1145g, cracher du sang ; cf. Luc. Cat. 12.
Étym. cf. χρεμετίζω ; lat. screo.
χρέμπτομαι, sich räuspern, bes. ausspucken ; Eur. Cycl. 626 ; σιώπα, πρόσεχε τὸν νοῦν· χρέμπτεται γὰρ ἤδη, ὅπερ ποιοῦσʼ οἱ ῥήτορες Ar. Th. 381 ; Luc. Catapl. 12 ; auch kom. μῆλα χρέμπτεται, Eupol. bei Ath. XIV.646f.
χρέμπτομαι,
- Dep. to clear oneʼs throat, to hawk and spit, cough, Eur. Formed from the sound.