χρέμπτομαι
χρέμπτομαι, to clear one’s throat, to hawk and spit, cough
χρέμπτομαι, aor. ἐχρεμψάμην Luc. (v. infr.), Jul. Or. 7.205c:—
- clear oneʼs throat, hawk and spit, cough, E. Cyc. 626; esp. before making a speech, Ar. Th. 381; χ. ὡς πτύσων Gal. Protr. 8: c. acc., αἱματῶδες χ. spit blood, Hp. Epid. 5.14; μῆλα χ. Eup. 163 (lyr.); πλατὺ χρεμψάμενος Luc. Cat. 12, cf. Pr.Im. 20:—Pass., πράσα . . χρέμπτεται are expectorant, Ruf. ap. Orib. inc. 4.28. (Akin to χρεμετίζω.)
χρέμπτομαι, cracher avec force ou avec bruit, Eur. Cycl. 626 ; Ar. Th. 381 ; τι, Eup. (Ath. 646f) rejeter qqe ch. en crachant avec bruit ; avec un neutre adv. : αἱματῶδες χρ. Hpc. 1145g, cracher du sang ; cf. Luc. Cat. 12.
Étym. cf. χρεμετίζω ; lat. screo.
χρέμπτομαι, sich räuspern, bes. ausspucken ; Eur. Cycl. 626 ; σιώπα, πρόσεχε τὸν νοῦν· χρέμπτεται γὰρ ἤδη, ὅπερ ποιοῦσʼ οἱ ῥήτορες Ar. Th. 381 ; Luc. Catapl. 12 ; auch kom. μῆλα χρέμπτεται, Eupol. bei Ath. XIV.646f.
χρέμπτομαι,
- Dep. to clear oneʼs throat, to hawk and spit, cough, Eur. Formed from the sound.