cynicus
cynicus, the Cynic philosophy
1. cynicus, a, um (κυνικός), hündisch, Hunds –, annus, Chalcid. Tim. 125.
~us, caninus, quia cynos canis dicitur, vel cani similis
incompositos vite nostre mores ‥ cinica rabie mordendo
quinici, philosophi a canibus vitam ducentes
turpitudinem quam erubescat videre vel Cinicus
cynicos perdendo Susannae
o ‥ fratres minores, / veri cultores viteque rigore priores, / perversis cinicus ego sum, vobis sed amicus
cўnĭcus, a, um (κυνικός), ¶ 1 de chien : Chalc. Tim. 125 ; cynicus spasticus Plin. 25, 60, sujet au spasme cynique ¶ 2 cynique, des Cyniques (v. Cynici ) : cynica institutio Tac. Ann. 16, 34, lʼÉcole cynique (des philosophes cyniques).
cynicus
adj.
- , κυνικός, Cynic: institutio, the Cynic philosophy, Ta.—As substm., a Cynic philosopher, Cynic, C., H., Iu.: nudus, i. e. Diogenes, Iu.