Dacus
Dācus, a, um, v. Daci, no. II. B.
Dācus, ī, m. u. Dācus, a, um, s. Dācī.
hic [Domicianus ] ‥ de ~is et Germanicis triumphans
Oinus ~us ‥, Anunt ~us
de ~is seu Norensibus sive Scotis, qui Eboracam navigio venientes regnum infestare solebant
Suain rex ~orum ‥ venit ad Nordwic
Rollo ‥ / gentis Dacorum gloria, gemma, decus
rex Dachus pugnax et rex Norvegius audax
percrebuerunt ‥ rumores in Anglia quod ~i disponebant ipsam hostiliter invadere
de quorum [Gothorum ] stirpe processerunt ~i in Europa, Getuli in Africa, Amazones in Asia
~i quasi Dagi de Gothorum genere procreati
planat et hastas / Anglia, quas comitans Dacha bipennis erit
domum suam spoliaverunt ‥ de iij securibus et de iij ~is et ‥ de ~a Scotenci
hec ~a,a pollex
Dācus, (13) ī, m. , et Dācī, ōrum, m. , Dace, Daces [habitants de la Dacie] : Virg. G. 2, 496 ; Cæs. G. 6, 25, 2 || -us, a, um, des Daces : Stat. S. 4, 2, 66.