Matius
Mătĭus, a,
- the name of a Roman gens. So, Cn. Matius, a poet and translator of the Iliad, Gell. 6, 6, 5; 9, 14, 14; Varr. L. L. 7, 5, § 96 Müll.; perh. the same with C. Matius, a friend of Caesar and Cicero, Cic. Fam. 6, 12, 2; 7, 15; 11, 28; Plin. 12, 2, 6, § 13; Col. 12, 4, 2 al.—Hence,
- II Mătĭā-nus, a, um, adj., of or belonging to a Matius, Matian: mala, a kind of apple, Col. 5, 10, 19; 12, 47, 5; Suet. Dom. 21: poma, Front. de Fer. Als. 3; Minutal, Apic. 4, 3.
Mātius, a, um, Name einer röm. gens, aus der am bekanntesten Cn. od. viell. (s. imfolg.) richtiger C. Matius, Dichter u. als solcher Übersetzer der Ilias, Varro LL. 7, 96. Gell. 6, 6, 5; 9, 14, 14. Macr. sat. 3, 20, 5 (wo Mattius geschr.), viell. identisch mit C. Matius, Freund Cäsars u. des Oktavianus Augustus, Cic. ep. 6, 12, 2 u.a. Plin. 12, 13 u. 15, 49, Verf. einer Schrift über die Kochkunst, Colum. 12, 4, 2 u.a. – Dav. a) Mātius (Mattius), a, um, matisch, des Matius, Mattia poma, Fronto de fer. Als. 3. p. 224, 19 N. – b) Mātiānus (Mattiānus), a, um, matianisch, des Matius, minutal Mat. Apic. 4, 174: malum Mat. (Apfel), Suet. Dom. 21, u. malum Matt., Macr. sat. 2, 19, 2: Mat. mala (Äpfel), Colum. 5, 10, 19 u. 12, 45, 5: mala optima Mattiana, Edict. Diocl. 6, 65: Mat. pomum, Cassiod. exp. in cant. 7, 13.
Mătĭus, (15) ĭī, m. , nom de fam. rom. ; nott C. Matius, ami de César et de Cicéron : Cic. Fam. 6, 12, 2 ; Plin. 12, 13 ; Col. Rust. 12, 4, 2.
Maschio, Masculus. Chron. Farfense apud Murator. tom. 2. col. 437 :
Isti qui supra in isto columnello scripti sunt, solvere debent pensionem den.iii. pullum unum, Matium canepæi. carnatum, secundum quod habent, prov.