acatalecticus
ăcătălēctĭcus, a, um, = ἀκαταληκτικός, ăcătălēctus, ἀκαταληκτός, in prosody,
- a verse in which no syllable is wanting in the last foot (opp. catalecticus), Diom. p. 501 P.; Prisc. 1216 P.
acatalēcticus, a, um, falsche Lesart st. acatalectus, w.s.
huiuscemodi versus [sc. qui dactilo terminantur ] ~i nuncupantur
ăcătălectĭcus et ăcătălectus, a, um, acatalectique [le contraire de catalectique ; donc vers qui a son dernier pied complet] : Diom. 502, 8.