accubitio
accubitio, a lying, reclining
accŭbĭtĭo, ōnis, f. [accubo].
- A lying or reclining, esp. at meals (in the Rom. manner, on the triclinium or accubitum): accubitio epularis amicorum, Cic. de Sen. 13, 45; cf. Non. 193, 30; so Cic. N. D. 1, 34, 94 (but in Off. 1, 35, 128, the MSS. give accubatio).—
- II Concr., a couch, Lampr. Sev. 34; cf. accubitatio.
accubitio, ōnis, f. (accumbo), I) das Sich-Niederlegen, Platznehmen, bes. bei Tische (nach röm. Sitte auf dem triclinium), ingressus, cursus, accubitio, inclinatio, sessio, Cic. de nat. deor. 1, 94: status, incessus, sessio, accubitio, Cic. de off. 1, 128: acc. epularis amicorum, Cic. de sen. 45. – II) meton. = accubitum (w.s.), Plur. bei Lampr. Alex. Sev. 34, 8.
accŭbĭtĭō, (15) ōnis, f. (accumbo), action de sʼétendre, de se coucher : Cic. Nat. 1, 94 ; Off. 1, 128 || action de prendre place sur un lit de table : bene majores accubitionem epularem amicorum... convivium nominaverunt Cic. CM 45, nos ancêtres ont eu raison de donner le nom de convivium [vie en commun, festin] au fait de prendre place à table entre amis || lit de table : Lampr. Al. Sev. 34, 8.
accubitiō ōnis, f
- accubo, a lying, reclining(at meals): epularis amicorum; absol: accubitio.
Accubitio
See Cena.