acor
ăcor, ōris, m. [aceo], a sour taste, sourness.
- I Lit., Col. 3, 21, 5; 7, 8, 1; Plin. 11, 41, 96, 239; 18, 11, 26, 104; of meat, Quint. 9, 3, 27.—
- II Fig. hortor ut jucundissimum genus vitae nonnullis interdum quasi acoribus condias, i. e. excitements, Plin. Ep. 7, 3 fin.
acor, ōris, m. (v. aceo), die Säure, I) die Säure für den Geschmack, der saure Geschmack, des Weins, der Milch, Col., des Sauerteigs, Plin.: der Speisen, Quint.: in acorem corrumpi (v. Wein), Macr.: in acorem transire (v. der Speise), Cael. Aur. – Plur. im Bilde, iucundissimum genus vitae nonnullis interdum quasi acoribus condire, Plin. ep. 7, 3, 5. – II) die Säure für den Geruch, der saure Geruch, ne quem redoleat (cella) foetorem acoremve, Col. 12, 18, 3.
ăcŏr, (16) ōris, m. , (aceo), aigreur, acidité : Col. , Plin. ; Quint. 9, 3, 27 || [fig.] Plin. Min. Ep. 7, 3, 5.
Quicumque furatus fuerit Açoren, ancipitrem, aut falconem, etc.
Sor, quæ dicitur de
Accipitre anniculo, qui nondum pennas mutavit.