acquisitivus
acquīsītīvus, a, um (acquiro) = περιποιητικός, zum Verschaffen dienlich, verschaffend, Boëth. Arist. top. 5, 1. p. 680. Prisc. 18, 24 u. 38.
alteratio est duplex, quedam ~a et quedam deperditiva
nunquam penitet quis de tali peccato ~o rei talis quamdiu res illa tenetur
acquīsītīvus, a, um, qui procure, qui fait acquérir : Prisc. Gramm. 18, 24.