adbibo
adbibo, to take in by drinking
ad-bĭbo, bĭbi, bĭbĭtum, 3, v. a. [ad, intens.], to drink (not in Cic.).
- I Lit.: quando adbibero, Plaut. Stich. 2, 2, 58 (382); so Ter. Heaut. 220; Gell. 2, 22.—
- II Trop., of discourse, to drink in, Plaut. Mil. Gl. 3, 3, 10 (884) (cf. devorare dicta, id. As. 3, 3, 59 (649), and Ov. Tr. 3, 5, 14; Sid. Carm. 16, 126).—Hence of instruction, to drink in eagerly, to listen to attentively: nunc adbibe puro Pectore verba, puer, Hor. Ep. 1, 2, 67.
ad-bibo, bibī, ere, sich antrinken, trinkend zu sich nehmen, I) eig.: ubi adbibit plus paulo, Ter. heaut. 220: quoniam plus paulo adbibi, Gell. 2, 22, 25. – absol., quando adbibero, etwas zu mir genommen, mich angetrunken habe, Plaut. Stich. 382. – II) übtr., v. den Ohren, postquam adbibere aures meae tuae oram orationis, Plaut. mil. 883. u.v. Pers., sich einprägen, sich zu Herzen nehmen, verba puro pectore, Hor. ep. 1, 2, 67.
adbĭbō, (16) bĭbī, ĕre, tr., absorber en buvant, sʼabreuver, boire : Pl. St. 382 ; Gell. 2, 22, 25 || [fig., en parlant des oreilles] Pl. Mil. 883 ; adbibe puro pectore verba Hor. Ep. 1, 2, 67, pendant que ton âme est nette, imprègne-toi de mes paroles.
- 1. extra drinken;
- 2. (metaf.) opnemen, zich inprenten, ter harte nemen.
ad-bibō bibī, —, ere,
- to take in by drinking: ubi adbibit plus paulo, has drunk a little too much, T.—Fig., to drink in, listen eagerly to: puro pectore verba, H.