adsentatio
adsentātĭō (12) ( ass- ), ōnis (adsentor), f. , action dʼabonder dans le sens de qqn par calcul ; flatterie : sic habendum est nullam in amicitiis pestem esse majorem quam adulationem, blanditiam, adsentationem Cic. Læl. 91, de même il faut se persuader quʼil nʼy a pas de pire fléau pour les amitiés que lʼadulation, la cajolerie, lʼapprobation systématique, cf. 97 ; 98 ; (Africani cognomen) an cœptum ab adsentatione familiari sit, parum compertum habeo Liv. 30, 45, 6, ou bien (ce surnom dʼAfricain) a-t-il eu son point de départ dans la flagornerie des gens de la famille ? je nʼai là-dessus quʼune information insuffisante || approbation empressée : Pl. Bacch. 411 ; Tac. Ann. 12, 6 ; Plin. Min. Ep. 1, 8, 17.