adstipulator
adstĭpŭlātŏr, ōris, m. , celui qui sʼengage (sʼoblige) solidairement avec qqn [pour qqn], répondant, mandataire : Cic. Quinct. 58 ; Pis. 18 ; Gaius Inst. 3, 110 ; 3, 117 || [fig.] celui qui approuve, partisan, tenant : Cic. Ac. 2, 67.
Tunc veniet illa, quæ consecranda est, ante altare coram ecclesia, palamque in conventu cum Adstipulatore suo, cujus licentia religionis habitum est susceptura.Vide Astipulator.
ADSTIPULATOR
ADSTIPULA´TOR[INTERCESSIO]
Adstipulātor
See intercessio.