adustio
ădustĭo, ōnis, f. [aduro].
- A kindling, burning; a burn (concrete only in Pliny): ulcera frigore aut adustione facta, Plin. 32, 4, 14, § 34: adustiones sanat (lactuca), id. 20, 7, 26, § 61.—Also of plants, e. g. vines, a rubbing, galling, Plin. 17, 15, 25, § 116 al.—
- II An inflammation: adustio infantium, quae vocatur siriasis, Plin. 30, 15, 47, § 135.—Pass., a burned state, picis, Plin. 14, 20, 25, § 127.
adustio, ōnis, f. (aduro), das Anbrennen, Versengen, Verbrennen, picis (beim Sieden), Plin.: odoriferi pigmenti, Cassiod.: magna, Lact.: iugis, Erhitzung, Cael. Aur. – das Verbrennen = der Brandschaden, die Brandwunde, Plin.: sanat (lactuca) adustiones omnes, Plin.: – der durch Reibung (des Bohrers) entstandene Brand an Bäumen, Plin. 17, 116. – der Sonnenstich, σειρίασις, Plin. 30, 135.
illos omnino non tetigit ignis, nec etiam in vestibus ~o vel modica inventa est
pro ~one unius ustrine calcis
pro ~one etle stokyn equorum indomitorum
in caput a medicis affertur adustio caeci
si tali ~oni ignee superadderem faculas verborum comminancium(
si in hepate putrefactio esset, ‥ urina rubea et tenuis minaretur ~onem et ad nigredinem pertineret
per ~onem ex colera fit melancolia
in omni febre est aliqualis ~o humorum pravorum
vestra complexio ‥ colerica existit, ‥ que ‥ per ulteriorem ~onem ‥ in melancoliam convertetur
ădustĭō, ōnis, f. (aduro), ¶ 1 action de brûler : Plin. 14, 127 ¶ 2 brûlure, plaie : Plin. 20, 61 || action dʼenflammer par frottement dʼune tarière : Plin. 17, 116 || siriase des enfants : Plin. 30, 135.