agagula
agagula (agagola), ae, c. (Demin. v. agaga), der Kuppler, die Kupplerin, Gloss. V, 589, 19. Edict. Theodoric. reg. 54.
gygelot, wynch , ~a
ăgăgŭla, æ, m. , f. , entremetteur, -euse : Gloss. Scal. 5, 589, 19.
Accuculiaet
Acuculia.
Acucula, Acutus, solers, Agagula.Scribitur
Agagulain Excerptis Pithœanis
Agugula, apud Grævium.
Agula, Leno, quasi agens gulam,sed videtur legendum
Agagula, vel Aggagula. Edictum Theoderici Regis cap. 54 :
MaritusQuidam vocem Gothicam esse putant, alii a Latino accersunt. At cum in Glossis Isidorihis criminibus convictam dimittat uxorem, si adulteram, si maleficam, vel etiam, quam vulgus appellat Aggagulam, in judicio potuerit adprobare.
Agagulasit
pantomimus, videtur idem esse in iisdem Glossis
Aculus, ubi
ministerialis domus Regiædefinitur. Nam pantomimos
ministeriales, et
ministellosdictos, infra docemus. Sed de hujus vocis origine consulendus Eustath. Suvartius lib. 1. Analect. cap. 7.
Quamnos fornicatione,leg.
quem nos fornicatorem
Agagula, lecator, qui agit gulam.Rursum aliud Lat. Gall. ex Cod. 7692 :
aRosa de Viterbo part. 1. pag. 64. inter voces Lusitan. obsoletas recenset Agugala, adulator, assentator, unde hodieque dici affirmat
Ajoujoume, Obtundit aures, molestus est loquendo.