agglutino
agglutino, to glue to, stick on
ag-glūtĭno (adg-), āvi, ātum, 1, v.a., to glue, paste, solder, or cement to a thing, to fit closely to, to fasten to.
- I Lit.: tu illud (prooemium) desecabis, hoc adglutinabis, you may remove that introduction, and add this instead of it, * Cic. Att. 16, 6: aliquid fronti, Cels. 6, 6, n. 1; so id. 7, 26, n. 4; Vitr. 10, 13, 245: adglutinando auro, Plin. 33, 5, 29, § 93: Fragmenta teporata adglutinantur, id. 36, 26, 67, § 199: adglutinabo pisces fiuminum tuorum squamis tuis, Vulg. Ezech. 29, 4.—
- II Fig.: ita mihi ad malum malae res plurimae se adglutinant, Plaut. Aul. 4, 10, 71 (801); id. Men. 2, 2, 67 (339): adglutinavi mihi omnem domum Israël, Vulg. Jer. 13, 11.
ag-glūtino (ad-glūtino), āvī, ātum, āre, »durch Kleister, Leim ( glutinum), Kitt, Lötmasse ( ferrumen) u. dgl. an etw. anfügen, befestigen«, anleimen, ankitten, ankleben, anheften u. dgl., I) eig.: novum prooemium, Cic.: m. Dat., regulis anulos, Vitr.: alqd fronti, Cels.: m. in u. Abl., alqd in genibus et coxis, Cels. – dah. aurum, löten (mit Borax), Plin. – II) übtr.: meretrices extemplo se applicant, agglutinant, hängen sich an (wie die Kletten), Plaut.: mihi ad malum malae res plurimae se agglutinant, es ketten sich an an das usw., Plaut.: fortunae vicissitudo, quae plerumque prosperis rebus triste aliquid agglutinat, anklebt, anhängt, Nazar.
See: agglutinare
- 1. lijmen, kleven (aan: dat.);
- 2. (Plaut.) (metaf.) se ~ zich (als een klit) vastklampen.
agglutinō (ad-g-) —, —, āre,
- to glue to, stick on, fig.: prooemium.