aiens
aiens, v. aio fin.
āiēns, entis, PAdi. (von aio) = affirmativus, bejahend (Ggstz. negans), negantia contraria aientibus, Cic. top. 49: quae sint aientia, quae negantia, Mart. Cap. 4. § 342.
ăiēns, entis, part.-adj. de aio, affirmatif : Cic. Top. 49 ; Capel. 4, 342.
āiēns
- (disyl.), ntis, P., see aio.