alacriter
ălăcrĭter, adv., v. alacer fin.
alacriter, Adv. (alacer), munter, mit Lust, *Comic. pall. fr. inc. 33. p. 117 R. Amm. 14, 2, 17: Compar. alacrius, Iustin. 1, 6, 10.
~er terrena quaeque transiliens
alacerrime quidam precurrens nuntiat illum redire
ceteris ad opus injunctum ~er redeuntibus
[Willelmus I ] solito more alacerrime Archas obsedit dissuadentibus amicis
Londinienses ~er in donis variis ‥ respexerunt
quas ~er et gratulabunde intuili sumus
ălăcrĭtĕr, vivement, avec ardeur : Frontin. Strat. 2, 7, 9 ; Apul. M. 9, 7 ; alacrius Just. 1, 6, 10.