aliatus
āliātus (alliātus), a, um (alium, allium), mit Knoblauch versetzt, Donat. Ter. Phorm. 2, 2, 4. – v. Pers., mit Knoblauch gefüttert, ein Knoblauchesser = armer Schlucker, Plaut. most. 48 (s. dazu Lorenz). – ➳ Über die Schreibung vgl. alium ➳ .
macta eos [sc. filios meos ] ‥ et unum eorum coctum elixum devora piperatum et alium assatum et alleatum
quando pro speciebus calidis aduritur sanguis, sicut cum piperatis et alliatis
assa carnis suille ‥ condimentum dedignatur aliud quam purum salem vel simplicem ~am [] gl. alye
bibat fortissimam alliatam cum forti vino
ālĭātus, a, um (alium), préparé à lʼail : Don. Phorm. 318.
ligatus. Lit. Joan. reg. Castel. et Legion. ann. 42. regni ejusd. in Chartul. Henr. V. et VI. reg. Angl. ex Cod. reg. 8387. 4. fol. 110 :
Contra tenorem treugarum initarum... inter serenissimum principem, carissimum fratrem, Aliatum et confederatum nostrum regem Franciæ, et consobrinum nostrum regem Angliæ, etc.