alis
alis, alid, old for alius
ălis, old form for alius; v. 2. alius init.
1. alis, alid, Genet. alis, Dat. ali od. alei (ältere Form von alius, wov. aliter, aliquis usw.), ein anderer, eine andere, ein anderes, α) Nomin. alis, Catull. 66, 28. Sall. b. Charis. 159, 31. Corp. inscr. Lat. 3, 2970. – β) Nomin. u. Akk. alid, Lucr. 1, 263, 1107 (1115) u.a. Catull. 29, 15. – γ) Dat. ali od. alei, Lucr. 4, 635 u.a. Tabul. Heracl. 98. Vgl. übh. Prisc. 13, 12 u. 15, 22 Lachm. Lucr. 4, 637. Ritschl de declin. quadam lat. recond. p. 8 sqq. u. p. 18 sqq. – Dazu das vulg. alis alium = invicem (πρὸς ἀλλήλους), Itala (Verc.) Ioann. 13, 22 u. 35; 14, 19. Itala (Verc.) Luc. 8, 25. Itala (Ottob.) exod. 26, 3.
1 ălĭs, (13) ălĭd, gén. alis, dat. alī ou alei (ancienne forme de alius) : Lucr. 1, 263 ; 1107 ; 4, 635 ; Catul. 66, 28 ; 29, 15 ; Sall. d. Char. 159, 31.
➳ gén. alis Prisc. Gramm. 3, 8, 1.
Ales, non)alis . (App. ad Probum, Meyer, text. bas latins, 2. l. 77.
alis alid, old for alius: quod non fortior ausit alis? Ct.: Quid est alid liberalitas? Ct.