aliquatenus
ălĭquātĕnus, adv. [aliquā-tenus] (post-Aug.).
- Of place, for a certain distance, some way: procedere, Mel. 1, 2: Padus aliquatenus exilis et macer, id. 2, 4, 4. —
- II Of actions.
- A To a certain degree or extent, in some measure, somewhat: aliquatenus, inquit, dolere, aliquatenus timere permitte: sed illud aliquatenus longe producitur, Sen. Ep. 116, 4: aliquatenus se confirmare, Col. 4, 3, 4; Symm. Ep. 6, 59.—
- B In some respects, partly: sed istud (dicendi genus) defenditur aliquatenus aetate, dignitate, auctoritate (dicentium), Quint. 11, 1, 28; 11, 3, 78: hoc quoque Aristoteles aliquatenus novat, id. 3, 9, 5: Philistus, ut multo inferior, ita aliquatenus lucidior, id. 10, 1, 74: caules aliquatenus rubentes, Plin. 21, 12, 80, § 150: aliquatenus culpae reus est, Dig. 44, 7, 5, § 6; so ib. 1, 5, 14; Inst. 1, 68.
aliquātenus, Adv. (sc. parte, v. aliquis u. tenus), bis zu einem gewissen Punkte hin, I) eig., im Raume, eine ziemliche Strecke weit, ziemlich weit, Mela u.a. – II) übtr., bis zu einem gewissen Grade, einigermaßen, Col., Sen. u. Quint.
in his qui per ignorantiam fecerunt, culpa ~us toleranda est(
[anima mea ] vidit te ~us, sed non vidit te sicut es
que ‥ secundum elementorum federa prenotata sunt ‥ ~us novimus
nulli est ~us a[m ]bigendum unumquemque fidelium corporis ‥ Dominici ‥ esse participem
si quis ‥ ei [(mandato ] ~us contraire presumpserit
nec ~us omittatis quin ‥
nec se debet ‥ circa talia aliquatinus interponere
quod nullus ‥ a justicie tramite ~us declinare presumat
ne ~us requies presumpcionis materiam ministraret hostibus
ălĭquātĕnŭs, (13) adv., jusquʼà un certain point : Sen. Nat. 7, 27, 2, etc. ; Quint. 10, 1, 74, etc.