About
Menu

allocutio

allocutio, a consoling, comforting

allŏcūtĭo (adl-), ōnis, f. [alloquor] (post-Aug.).
  • A speaking to, an accosting, an address: vertit adlocutionem, Plin. Ep. 2, 20, 8: inchoatā adlocutione, Suet. Tib. 23.—
  • II Esp.
    • A Like the Gr. παραμυθία, a consoling, consolation, comforting, comfort: quā solatus es adlocutione? consoling words, Cat. 38, 5; so Sen. Cons. ad Helv. 1: nec (habebunt) in die agnitionis adlocutionem, Vulg. Sap. 3, 18; 8, 9; 19, 12.—
    • B An inciting to the conflict; only upon coins, v. Eckh. D. N. V. 6, p. 268.

Saved

Recent