allubesco
al-lŭbesco (adl-), ĕre, v. inch. [lubet].
- I With dat., to be pleasing to (post-class.): illa basiare volenti promptis saviolis adlubescebat, Ap. Met. 7, 11, 16; Mart. Cap. 1, p. 10.—*
- II Absol.: Hercle vero jam adlubescit (femina) primulum, Plaut. Mil. 4, 2, 14 (1004): adlubescere aquis, to find pleasure in, to drink with pleasure, Ap. Met. 9, 3, 15.
al-lubēsco (ad-lubēsco), ere (ad u. lubet), v. inchoat; I) gleiche Lust mit einem andern bekommen, jmds. Lust entgegenkommen, ihm zu Willen sein, m. Dat., Apul. met. 7, 11: absol., Plaut. mil. 1004; vgl. Paul. ex Fest. 28, 16 unter allivescit. Apul. met. 2, 10. – II) anfangen an etw. Wohlgefallen zu finden, m. Dat., aquis, Apul. met. 9, 3: conubiorum copulis, Mart. Cap. 1. § 25; u. so 1. § 31 u.ö. (s. Kopp zu 1. § 25. p. 67).
See: allubescere