alloqui

alloqui [CL] 1 to address, speak to: a (trans.); b (w. dat.); c (w. ad). a ambas alloquitur tali cum voce puellas Aldh. VirgV 2371; proprio eam nomine quasi presentem ~ens, ‘Eadgyd’ Bede HE IV 8.  b ei suppliciter in genibus astat et reverenter ~itur Map NC IV 9; diabolus ‥ transeuntibus [W. Malm. GR IV 331: transeuntes] est allocutus B. Cotton 56; s1217 magnates quidam ‥ Londoniensibus ~ebantur Meaux I 399; 1432 inter exercitus angelorum ‥ regi transeunti taliter ~encium (J. Carpenter) MGL III 462.  c Lucius imperator ‥ his verbis ad suos [G. Mon. X 8: eos] allocutus est Eul. Hist. II p. 350. 2 (p. ppl. pass. allocutus) addressed, questioned, or required. b arraigned. 1309 separatim ~i qualiter se velint ‥ acquietare SelCCoron 121; 1325 quandocumque de hoc per senescallum fuerit ~us CBaron 141; 1380 in ipsum A., prius per ipsos scolares verbis contumeliosis ~um, graves fuerunt insultus FormOx 252.  b 1292 nullus de cetero debet facere legem cum hominibus ~is nec suspectis Rec. Leic. I 218; 1321 coram justiciariis inde ~us ‥ bene cognovit quod ‥ (Eyre) MGL II 372; s1329 coram justiciariis ‥ super hoc ~us sive accoupatus quod erat particeps prede Ann. Paul. 346; 1369 attachiatus fuit et ~us de hoc quod ‥ MunCOx 144.