almities
almĭties [almus],
- benignity, kind behavior: habitus almarum rerum, Paul. ex Fest. p. 7 Müll.; cf. Charis. p. 25 P.: ALMITIES, ALMITIEI: εὐπρέπεια.
almitiēs, ēi, f. (almus) = εὐπρέπεια das holde Ansehen einer Sache, die Holdseligkeit, Charis. 39, 24. Paul. ex Fest 7, 20.
almĭtĭēs, ēī, f. , grâce, beauté : Char. 39, 24 ; P. Fest. 7.
Almitiesab alendo ducta melius per
Pulchritudo, Educatio. Sosipater Charisius vocem
Almitiesvertit
Almitas, Almitudo, Almities, ab
Almusductis significari
sanctitatem. Addam legi
Almitusin veteribus Glossis pro
Almitas. Vulcanius quldem, Meursius et alii post ipsos habent
Almitas: verum cum
Almitusdeclinari potuerit ut
servitus; nullam video mutationis necessitatem.