alogus
ălŏgus, a, um, adj., = ἄλογος.
- In gen., destitute of reason, irrational: animalia, Aug. Ep. 86.—
- II Esp.
- A In math.: aloga linea, one that does not correspond with another, Capitol. 6 fin.—
- B In verse: alogus pes, irregular, which corresponds with no kind of measure, Capitol. 9, p. 329.
alogus, a, um (ἄλογος), I) unvernünftig, Augustin. ep. 36, 11: meton., ein gramm. Zeichen zu einer verderbten (sinnlosen) Stelle (s. Isid. 1, 20, 27), Suet. fr. p. 138, 4 R. Serv. Verg. Aen. 10, 444 (wo zu lesen = huic corrupto alogum posuerit, s. Steup de Prob. gramm. p. 85). – II) insbes., irrational als. t.t.: a) der Mathem., aloga linea, die der andern nicht entspricht, Mart. Cap. 6. § 717. – b) der Metrik, keinem Metrum entsprechend, al. pes, Mart. Cap.: al. numeri, Mart. Cap.
infans vel ~os G.,unsprecende cild
de ‥ principiis corporum, de progressu multitudinis et magnitudinis sectione an terminos omnino non habeant an eos dumtaxat ~os tandem inveniant
sicut in ingenuis artibus multa reperiuntur analoga, ita et multa ~a seu paraloga [gl.: irregularia ]
ălŏgus, (16) a, um, privé de raison : Aug. Ep. 36, 11 || dont on ne peut rendre raison : Capel. 9, 992.