amabilitas
ămābĭlĭtas, ātis, f. [amabilis],
- loveliness, amiableness (only ante- and post-class.): si amabilitas nostra tibi placet, Plaut. Stich. 5, 4, 58 (740): qui amabilitati animum adiceret, devoted himself to loveliness, id. Poen. 5, 4, 1 (1174).—Hence in late Latin as a term of endearment: ad amabilitatem tuam litteras mitto, to your Amiability, Symm. 7, 3.
amābilitās, ātis, f. (amabilis), die Liebenswürdigkeit, nostra, Plaut. Stich. 741: qui amabilitati animum adiceret, sich liebenswürdig zeigte, Plaut. Poen. 1174. – u. spätlat., in der Anrede, am. tua, Euer Liebden, Symm. ep. 7, 3.
amābĭlĭtās, ātis, f. , amabilité : Pl. Pœn. 1174.