amabiliter
amabiliter, lovingly, pleasantly, delightfully
ămābĭlĭter, adv., v. amabilis fin.
amābiliter, Adv. m. Compar. (amabilis), I) liebenswürdig, Hor. ep. 2, 1, 148. Corp. inscr. Lat. 4, 2032. – II) liebevoll, liebreich, am. in alqm cogitare, Anton. b. Cic. ad Att. 14, 13. litt. A. § 2: vultum suum super cervicem alcis am. ponere, Petr. 113, 1: spectet amabilius iuvenem, Ov. art. am. 3, 675.
placuit ‥ ipsum [librum ] Philobiblon ~er nuncupare
ămābĭlĭtĕr, (14) avec amour : Ant. d. Cic. Att. 14, 13, 2 || agréablement : Hor. Ep. 2, 1, 148 || amabilius Ov. Ars 3, 675.
amābiliter adv.with comp.
- amabilis, lovingly, pleasantly, delightfully: in me cogitare: ludere, H.: spectet amabilius iuvenem, O.