angario
angărĭo, āre, v. a. [angaria].
- Lit., to demand something as angaria, to exact villanage, Dig. 49, 18, 4; so Aug. Ep. 5 med. al. —
- II Meton., to compel, constrain (eccl. Lat.): quicumque te angariaverit mille passus (vadere), vade cum illo et alia duo, Vulg. Matt. 5, 41: nunc angariaverunt, ut tollant crucem ejus, ib. ib. 27, 32; so ib. Marc. 15, 21.
angario u. angarizo, āvī, āre (ἀγγαρεύω), für den öffentlichen Dienst (zur Frone) in Anspruch nehmen, requirieren, zum od. als Frondienst verlangen, naves, Ulp. dig. 49, 18, 4. § 1: iumentum in duras vias, Paul. Nol. ep. 37 (27): absol., Augustin. ep. 138, 11. – übtr., jmd. wozu nötigen, zwingen, alqm, Iren. 1, 24 (23), 4: alqm mille passus, Vulg. Matth. 5, 41: m. folg. ut u. Konj., Vulg. Matth. 27, 32; Marc. 15, 21.
angărĭō ( -izō ), āvī, āre, tr., réquisitionner pour les corvées de transport : Ulp. Dig. 49, 18, 4 || obliger, forcer : Vulg. Matth. 5, 41.