ansatus
ansātus, a, um, adj. [ansa],
- furnished with or having a handle: capulae a capiendo, quod ansatae, ut prehendi possint, Varr. L. L. 5, 26, 35: vas, Col. 9, 15: tela, darts having a thong, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 155 Vahl.).—Also, absol.: ansatae (sc. hastae), Enn. ap. Non. p. 556, 25 (Ann. v. 176 Vahl.): homo ansatus, a man with handles, i. e. with his arms a-kimbo, Plaut. Pers. 2, 5, 7 (308).
ānsātus, a, um (ansa), mit einem Griffe od. Henkel versehen, capulae, Varr. LL. 5, 121: vas, Col. 9, 15, 5: codex, Decret. vet. im Corp. inscr. Lat. 10, 7852 (a. 69 p. Chr.): tela, mit Öhren versehene Geschosse, Enn. ann. 155: ebenso ansatae (sc. hastae), Enn. ann. 176: dah. scherzh., quis hic ansatus ambulat, gehenkelt, d.i. beide Arme in die Seiten gestemmt, Plaut. Pers. 308.
~ae,aetgaere
oratio quasi ‥ propugnaculum contra venenatas aemulorum ~as fore creditur
ānsātus, a, um (ansa), qui a une anse : Varro L. 5, 121 || ansatæ (hastæ) Enn. Ann. 172, lance avec oreilles ; (homo) ansatus Pl. Pers. 308, qui a les poings sur les hanches.