antepaenultimus
antĕ-paenultĭmus (less correctly written -pēn-), a, um, adj.;
- in gram., pertaining to the third syllable from the end, antepenultimate, Diom. p. 425 P.; Mart. Cap. 3, p. 60 al.
ante-paenultimus, a, um, der drittletzte, locus, Diom. 431, 13. – subst., antepaenultima, ae, f. (sc. syllaba), die drittletzte Silbe, Prisc. 3, 31 u.a.
qui [accentus ] tribus locorum limitibus clauduntur, id est ultimo, paenultimo, ~o
tertium et ~um Pascha utrumque tantum octies revertitur in eodem dicto tempore
~o die mensis Decembris
mensis ‥ Septembris die ~o
~a accentu notatur
~a est nomen ante duas sillabas habens a fine accentum
dictio trisyllabica acuitur in ~a cum habet penultimam correptam
antĕpænultĭmus, a, um, antépénultième : Diom. 431, 13.