apicius
ăpīcĭus, a, um, adj. [apis],
- sought by bees, liked by bees; hence, sweet, dainty, = apianus, q. v.: uvae, Cato R. R. 24, 1; Varr. R. R. 1, 58; Plin. 14, 4, 5, § 46; Macr. S. 2, 16.
- —Hence, ăpīcĭum, i, n., sc. vinum, Cato R. R. 6, 4; 7, 1; Varr. R. R. 1, 25.
1 ăpīcĭus, (14) a, um, uva apicia Cato Agr. 24, 1, sorte de plant de vigne, cf. Plin. 14, 46 ; apicium vinum ou apicium seul = vin apicien [vin de ce plant particulier]: Cato Agr. 6, 4 ; Varro R. 1, 58.
➳ peut-être est-ce Apicius, a, um, dérivé de Apicius.