armentarius
armentarius, a herdsman, neatherd
armentārĭus, a, um, adj. [armentum],
- pertaining to a herd of cattle: morbi, Sol. 11: equiso, Ap. Met. 7, 15, 1.—Hence,
- II Subst.: armentārĭus, ii, m.
- A A herdsman, neat-herd, * Lucr. 6, 1252; Varr. R. R. 2, 5, 18: omnia secum Armentarius Afer agit, Verg. G. 3, 344: armentarius ego sum, * Vulg. Amos, 7, 14.—
- B A surname of the emperor Galerius Maximianus, whose ancestors were shepherds, Aur. Vict. Ep. 40.
armentārius, a, um (armentum), zum Großvieh gehörig, morbi, Solin. 5, 21: equiso, Apul. met. 7, 15: pastor, Gregor, in euang. 2, 30, 8. – subst., armentārius, ī, m., der Großviehhirt, Rinderhirt, Varr., Verg. u.a.
[est ] armentum quod ~ius seu bubulcus procurat
subtrahuntur ‥ compascua ~iis
~io domine regine, ad armenta ejusdem, vij marte
armentārĭus, (15) a, um (armentum), de bétail : Sol. 5, 21 ; Apul. M. 7, 15 || -ārĭus, ĭī, m. , pâtre : Lucr. 6, 1252 ; Varro R. 2, 5, 18 ; Virg. G. 3, 344.
armentārius ī, m
- armentum, a herdsman, neatherd: Afer, V.