aroma
ărōma, ătis, n. (dat. and abl. plur. aromatibus, also aromatis, App. Flor. 19, 15; v. Neue, Formenl. I. p. 291),
- = ἄρωμα, a spice; in sing., Dig. 39, 4, 16, § 7; Prud. στεφ. 8, 72; id. Apoth. 826; in plur., spices (so only in Vulg.), Col. 12, 20, 2; Vulg. Gen. 37, 25; ib. Exod. 25, 6; ib. Marc. 16, 1; ib. Joan. 19, 40 et saepe.
arōma, atis, n. (ἄρωμα), Gewürz, ar. Indicum, Marcian. dig. 39, 4, 16. § 7: Sabaeum, Ven. Fort. 7, 12, 39: odor sparsi aromatis, Prud. apoth. 758: aromate tinctus, Prud. perist. 14, 72: acerra multo aromate gravidata, Mart. Cap. 2. § 115. – Plur. aromata, Cels. 3, 21. p. 107, 18 D. Col. 12, 20, 4. Isid. 17, 8, 1. Vulg. gen. 37, 25 u.a.: Genet. aromatum, Ulp. dig. 7, 5, 11. Vulg. exod. 31, 11: Dat. od. Abl. aromatibus, Vulg. exod. 37, 29. Augustin. conf. 9, 13, 36; aromatis, Colum. 12, 25, 4. Apul. met. 3, 17 u. 11, 16; flor. 19. Augustin. conf. 9, 13, 16.
altare hoc ‥ ~atibus divinae sanctificationis infunde
clero cereis et ~atibus omnique genere gaudiorum occurrente
tanta odoris fragrantia ‥ ut ‥ in sepulcro ~ata scaturire putarentur
phenix / ‥ ingentes ab aromate jungit acervos
non odore spiritualia temperando, sicut faciunt ~ata
~a dicitur de ‘aer’ ‥ et ‘oma’ ‥, quod est odor in ~atibus, quasi ‘aeris oma’, id est bonus odor aeris
cur nunc virtutum tuarum ~ata non spirant?
diligis ‥ Circen, que tibi suspirate suavitatis ~ate gaudia plena perfundit
austro spirante ‥ fluxerunt ~ata justitie
~ata affeccionum et thimiamata precum offerant
ărōma, ătis, n. (ἄρωμα), aromate : Col. Rust. 12, 20, 2.
➳ dat.-abl. pl. aromatis Col. Rust. 12, 25, 4 ; Apul. M. 3, 17.
- 1. (welriekend) kruid;
- 2. aangename geur, aroma.