artuatus Save Lewis & Short DMLBS Gaffiot 2016 artŭātus, a, um, Part. [qs. Part. of artuo, āre], torn in pieces, Firm. Math. 6, 31. artuatus v. 1 arcuare(2c) artŭātus, a, um (artus), coupé par morceaux : Firm. Math. 6, 31.