asparagus
asparagus, asparagus
aspărăgus (asph-, App. Herb. 84), i, m., = ἀσπάραγος (ἀσφ-).
- Asparagus, Cato R. R. 6, 3; 6, 61, Col. 11, 3, 45; Plin. 19, 8, 42, § 145 sqq.; 19, 4, 19, § 54; Juv. 11, 69; Suet. Aug. 87 (perh. in Varr. ap. Non. p. 550, 11, asparagos should be read instead of sparagos).—
- II A sprout, a shoot, like asparagus, Plin. 23, 1, 17, § 24; 21, 15, 54, § 91.
asparagus, ī, m. (ἀσπάραγος), I) der fette Keim einer Pflanze, ehe sich die Blätter entwickeln, Plin. 21, 91; 23, 27. – II) insbes., der Spargel, bes. der Gartenspargel (Ggstz. corruda, der wilde Spargel), Cato r. r. 6, 3; 161, 1 sq. Lucil. sat. 3, 26 u. inc. 166. Varr. sat. Men. 573. Cels. 2, 18. Col. 11, 3, 45. Plin. 19, 145 sqq. Scrib. 79. Suet. Aug. 87, 1. Mart. 13, 21. Iuven. 5, 82 u. 11, 69: asp. hortulanus, Ggstz. agrestis, Edict. Diocl. 6, 34 u. 35. – ➳ Apokop. sparagus, Theod. Prisc. 1, 5. – Varr. sat. Men. 573 bei Non. 550, 10 Bücheler und Quicherat mit Junius asparagus.
apii, brusci, sparagi
alfarsungi, i. speragus
de oleribus ad fecunditatem valent menta, sparagus, pastinaca, erica, rapa
~um officine sparagum vocant, vulgus autemsperage
sparagi agrestis,uude cearfille , sparago,nefle
speragus,wudu cærfille
sparagus,colverfot
allion, speragus idem
unum significat boletus, tubera, fungi, / ‥ additur asparagus; his sensus convenit unus
a paddokstole , boletus, ~us
aspărăgus, (13) ī, m. (ἀσπάραγος), ¶ 1 asperge : Cato Agr. 6, 3 ; Plin. 19, 145 ; Col. Rust. 11, 3, 45 ¶ 2 tige de plante ressemblant à lʼasperge : Plin. 23, 27 ; 23, 21, etc.
asparagus ī, m
- , ἀσπάραγος, asparagus, Iu.