asterites
astĕrītes, ae, m., = ἀστερίτης.
- A kind of basilisk, App. Herb. 128.—
- II = 1. asteria, q. v.
asteritēs, ae, m., I) eine Art Basilisken, Ps. Apul. herb. 128. – II) (= 1. asteria) ein Edelstein, viell. Katzenauge, Isid. 16, 10, 3: synkop. astrites, Mart. Cap. 1. § 75. Mythogr. Lat. 3, 7 u. 8.
astĕrītēs, æ, m. (ἀστερίτης) ¶ 1 sorte de basilic : Ps. Apul. Herb. 128 ¶ 2 astérie ou girasol [pierre précieuse] : Isid. Orig. 16, 10, 3.