auguratus
auguratus2, the office of augur
augŭrātus, ūs, m. [auguror].
- The office of augur. auguratus alicujus, Cic. Vatin. 9: insigne auguratūs, id. Div. 1, 17, 30: scientia auguratūs, id. ib.: auguratu praeditus, Tac. A. 1, 62: auguratum accipere, Plin. Ep. 4, 8, 1.—
- II = augurium, augury, Tert. Anim. 26.
augurātus, ūs, m. (auguro), I) das Auguramt, aug. alcis, Cic.: insigne auguratus, Cic.: scientia auguratus, Cic.: auguratu praeditus, Tac.: auguratum deferre alci, Cic.: auguratum accipere, Plin. ep. – Plur., pontificatus auguratusque, Tac. hist. 1, 77. – II) die Weissagung, Tert. de anim. 26. – ➳ Altlat. augeratus, s. Prisc, 1, 36.
1 augŭrātus, a, um , part. de auguro et de auguror.
2 augŭrātŭs, (13) ūs, m. , ¶ 1 dignité, fonction dʼaugure : Cic. Div. 1, 107 ; Phil. 2, 4, etc. ¶ 2 prédiction, augure : Tert. Anim. 26.
➳ arch. augeratus dʼaprès Prisc. Gramm. 27, 17.
augurātus (1)
- P. of auguro and of auguror.
augurātus (2) ūs, m
- auguror, the office of augur: insigne auguratūs: auguratu praeditus, Ta.: scientia auguratūs.—Plur., Ta.