balatus
balatus, a bleating
bālātus, ūs, m.: a bleating, 9.565. (bālō)
bālātus, ūs, m. [balo],
- the bleating of sheep, Lucr. 2, 369: agni Balatum exercent, Verg. A. 9, 62; id. G. 3, 554; Ov. M. 7, 319; 7, 320; Stat. Th. 10, 46.—Also in plur., Ov. M. 7, 540.—Of the bleating of goats, Plin. 20, 14, 55, § 156; Aus. Epigr. 76, 3.
bālātus, ūs, m. (balo), das Mäh- u. Bährufen der Schafe u. Ziegen, Blöken u. Meckern, Verg. georg. 3, 554; Aen. 9, 62. Ov. met. 7, 319 (u. spät. Dichter) Plin. 20, 156. Cl. Mam. grat. act. 10, 1: alci balatum ducere, jmdm. ein Blöken entlocken = jmd. tüchtig aufs Maul schlagen, Petr. 57, 2. – Plur., Verg. georg. 4, 435. Ov. met. 7, 540. Solin. 1, 15. Hyg. fab. 125. p. 108, 22 Schm. Hieron. vita Hilar. 6 (= Vol. 2. p. 32 Migne).
aper grunnitum, ‥ bos ~um ‥ stridebant
hlowung
sicut agnus solo ~u matrem cognoscit
qui pastor ovile ‥ ovi venienti ‥ non aperit antequam ~um audiat?
canum caterva ‥ qui latrando ~ibus in ipsum hyando fremebant
bālātŭs, (14) ūs, m. (balo), bêlement : Virg. En. 9, 62 ; Ov. M. 7, 319.
bālātus ūs, m
- balo, a bleating: Balatum exercere, V.: tener, O.: aegri, O.