balbutire

balbutire 1 to stammer, stutter, slobber. vidi pueros tam diu ~ientium vitia imitari ut postmodum nec cum vellent recte loqui potuerint J. Sal. Pol. 489b; strepitu inarticulato et confuso ~iens W. Cant. Mir. Thom. VI 117; quod sequitur ‥ titubans et ~iens nullatenus proferre potuit Gir. GE I 51 p. 153; [Witcleff] culpavit aliorum positiones ‥ , dicens illos †balbutive [l. ~ire] loquentes Netter DAF II 254 v; lingua brevis et ~iens V. Ric. II 169; to slavyr, ~ire CathA. 2 to ring false (with a tinny sound). ~ire dicitur [stannum] quia mixtura compositionis sue ‥ non in omnibus partibus suis mixtionis complete rationem attingit, sicut homo ~iens quedam verba attingit ‥ , quedam non Ps.-Gros. 640.