bisseni
bissēni, -nus, s. sēnī.
bissēnī, et mieux bis sēnī, æ, a, [poét.] deux fois six = douze : Ov. M. 8, 243 || au sing., bisseno die Stat. Th. 2, 307, pendant douze jours.
Cogent insuper RegisUbi vir doctus Bissenos a(Hungariæ) sagittarios et Bissenos ad decimas integre persolvendas.
biccellis, id est, hastulis amentatis deducit. At malim hoc loco intelligi
Bissenos, populos ita dictos, Istri accolas, Ungaricæ gentis hostes olim acerrimos, ut auctor est Bonfinius dec. 2. lib. 1. quorum præcipua arma fuere arcus et sagittæ toxicatæ, teste Thwroczio lib. 1. cap. 43.
Bessin, pro Alienigena, extraneus, ut videtur, in Lit. remiss. ann. 1473. ex Reg. 195. Chartoph. reg. ch. 866 :
Icellui Robinet commença à injurier treffort le suppliant en disant, tu as menty, Bessin, avole.Neque alii fortasse sunt, nisi de Cantabris, Call.
Biscaïens, intelligas, qui
Bisquinsnuncupantur, in aliis Lit. ann. 1474. ex eod. Reg. ch. 1324 :
Ung homme de guerre, qui se disoit fourrier deAliæ ejusd. ann. in Reg. 206. ch. 1039 :gens d'armes, estoit venu en la compaignie d'aucuns Bisquins, ou autres manieres de gens incogneuz.
Plusieurs Bisquins, ou autres gens incogneuz, lesquelz se disoient genz de guerre, etc.