boco

, f. Clivus, Gall. Colline, penchant, ab. Ital. Boccone, pronus. Confirm. pariag. villar. de Casluc. et S. Affric. ann. 1320. in Reg. 60. Chartoph. reg. ch. 117 : Proprietas ruppis cum Bocone dicti castri, cum libero adhitu, in solidum pertineat ad eumdem pro ædificando, seu alia pro voluntate facienda.