bocula
bōcula, s. 1. būcula.
bōcula, v. bucula.
Bucula. Acta SS. Junii tom. 2. pag. 217. in Vita S. Columbæ :
Sanctus ab eo requirit, cujus Boculas numeri haberet.
Sanctus ab eo requirit, cujus Boculas numeri haberet.