bovinor
bŏvīnor, āri, v. dep. [bos],
- to bellow at, brawl, revile: bovinatur = conviciatur, Paul. ex Fest. p. 30, 12 Müll.: bovinator = conviciator, inconstans. Bovinari = conviciari, damnare, clamare, Vocab. Vet.
bovinor, āri (bos), schreien, lärmen, schimpfen, Paul. ex Fest. 30, 12. Placid. gloss. V, 50, 33; vgl. Löwe Prodr. 318.
See: bovinari
bŏvīnor, ārī, dire des injures : P. Fest. 30 ; Gloss.