bria
brĭa, ae, f.,
- a wine-vessel, εἶδος ἀγγείου, Gloss. Philox.; Arn. 7, p. 235; cf. Hildebr. ad Ap. Mag. 59 (acc. to Charis. p. 63, hebrĭa: hebria est vas vinarium, unde ebrius et ebria dicitur).
bria, ae, f., ein Weingefäß, Arnob. 7, 29. Apul. apol. 59. Charis. 83, 16. Vgl. Gloss. ›bria, εἶδος ἀγγείου‹.
alterius corio cindetur lingula larga; / de cute non propria sumitur absque bria
extra ~am ‥ sobrietatis poni
vino ‥ ultra juste mensure ~am dato
sobrius dicitur quasi sub ~a constitutus id est sub mensura(
sit tibi prandendi modus et bria parca bibendi(
a mawndrelle , mensurale, ~a ‥a mesure , ~a, frugalitas
brĭa, æ, f. espèce de vase à vin : Arn. 7, 29.
Mensura, Joan. de Janua. Gloss. Lat. Gr. :
Radulphus in Vita S. Richardi Episc. Cicestrensis n. 31 :Hæc Bria si dicas, modus est, vas Romipetarum : Hic Bria, quo vinum sibi distribuunt quasi libra.
Quippe sobrius dicitur, quasi sub Bria constitutus, id est, sub mensura.Occurrit etiam apud Arnobium lib. 7. Inde quidam nostrum
Carobriævicus in finibus Biturigum, qui duos habuit pontes Caro flumini impositos. Vide Valesium in Notitia Galliarum pag. 129. Buchananus lib. 2. Hist. Scotiæ hæc habet ad nostram rem pertinentia :
Briam Strabo lib. 7. et cum eo consentiens Stephanus, ait urbem significare : id ut confirment, hæc nomina inde facta proferunt, Pultobria, Brutobria, Mesimbria, et Selembria. Sed quæ illis Brutobria, aliis est Brutobrica ; et quæ Ptolomæo finiuntur in Briga, Plinio exeunt in Brica, ut verisimile sit, Briam, Brigam et Bricam, idem significare. Verum originem omnibus e Gallia esse, velQuadraginta deinde nomina ex variis scriptoribus describit, quæ inhinc apparet, quod Galli antiquitus in Thraciam et Hispaniam, non autem illi in Galliam, colonos misisse dicuntur.
Brigaterminantur. Vide Briga 2. et Briva.