bubo
bubo, an owl, horned owl
būbō, ōnis, m.: an owl (f. only once in Virgil, 4.462).
būbo, ōnis, m. (f. only once Verg. A. 4, 462; cf. Serv. ad loc.; Non. p. 194, 1.— Hence given erroneously by Prisc. p. 683 P. and Rhemn. Palaem. p. 1370 fin. ib. as comm.) [βύας, βῦζα],
- an owl, the horned owl: Strix bubo, Linn., whose cry was considered as ill-boding, Plin. 10, 12, 16, § 34; Verg. A. 4, 462: ignavus bubo, Ov. M. 5, 550: profanus, id. ib. 6, 432 (cf. id. ib. 5, 543: profana avis): funereus, id. ib. 10, 453: Stygius (since Ascalaphus, son of Acheron or Styx, was changed to an owl; v. Ascalaphus), id. ib. 15, 791: rauci, id. Am. 1, 12, 19: bubone sinistro, Luc. 5, 396: trepidus, id. 6, 689: moestus, Sen. Med. 734: luctifer, id. Herc. Fur. 687: infaustus, Claud. in Eutr. 2, 407.
bŭbo, ĕre, v. n.,
- to cry like a bittern, Auct. Carm. Philom. 42 (al. butio).
būbo, ōnis, m. (onomatop., wie βύας, βῦζα), der Uhu (Strix Bubo, L.), bei den Alten, wie bei uns, durch sein Schreien Unglücksprophet, Varr. LL. 5, 75. Ov. met. 5, 550. Plin. 10, 34. Apul. flor. 13. Arnob. 2, 59. Amm. 30, 5, 16. Vulg. levit. 11, 17. Anthol. Lat. 390, 28 (385, 28). – auch fem. (vgl. Prisc. 6, 14), Verg. Aen. 4, 462. Lampr. Commod. 16, 5.
~o,uuf
nomina avium: ‥ ~o,uf
noctua, nictocorax, wltur et bubo, quorum oculi ‘tenebras amant, oderunt lucem’
nocte clare videt ~o
strix vel ~o,ule
[in Dalmatia ] mulieres ‥ portant in capite ornamentum cornutum velut ~ones
bubo non pavo dicitur esse modo(
†bovon, †aves in palustris
~o, avis vel nocturna †in [? l. vel ] palustris
†buban,raredumle
ducet bubones, piratas, vespiliones [(gl.: i. aliquos homines qui raro veniunt ad bella vel qui ~onibus propter aliquam proprietatem assimilantur ]
tumor ‥ aliquando fit de ventositate et dicitur ~o
in ~onibus omnes febres male exceptis effimeris
inguina sunt partes ‥ ubi conjunguntur coxe cum ancha, ubi eciam nascuntur ~ones inferiores
~o est apostema sive inflacio inguinis, vel est apostema ex ventositate
ibi [in inguinibus ] nascuntur ~ones inferiores, que sunt emunctoria epatis
hic ~o ‥ i. morbus sub ano
būbō, (14) ōnis, m. f. (βύας), hibou grand-duc : Varro L. 5, 75 ; Virg. En. 4, 462.
Patiebatur infirmitatem in femore, quæ vulgo dicitur anghio, physice Bubo.Miracula S. Francisci Solani tom. 5. Julii pag. 909 :
Correpta fuit vehementissima febri.... subtus ejus axillis detectis quoque Bubonibus, magnam duritiem ac tumorem præ se ferentibus.
būbō ōnis, m
- BOV-, BV-, an owl, horned owl: ignavus, O.: profanus, O.—Once f: sola, V.