About
Menu

caespitare

caespitare [CL] 1 to stumble: a (of a horse); b (of a man); c (fig.). a utinam nunquam vir honestus ascenderet equum ~antem aut succussantem Neckam NR II 158; equo ‥ neque succusanti neque ~anti [gl.: cestaunt] Id. Ut. 99; s1244 forte equo ~ante, equus suus attonitus traxit eum per strepam M. Par. Min. II 490; s1289 Scotorum rex ‥ ~ante equo lapsus ‥ exspiravit Trevet 316; equus †cepsitavit in via et fregit tibiam Ghost Stories 414; cespitat in phaleris yppus [gl.: stumlyth in harneys] WW.  b c1295 Henricus ‥ ~avit super cultellum ‥ Rogeri, quem in manu sua tenebat IMisc 67/19; 1362 casu fortune seppitavit et cecidit in fonte SelCCoron xliv (cf. ib. 42); s1066 dum Willelmus saltitasset de navicula, ‥ ~ans uno pede cecidit in sabulum Knighton I 54.  c [interior homo] in via cespitat et precipitatur ad glebas J. Godard Ep. 238; vix scit aliquis estimare ‥ vicium quo ipse ~at [ME: stumbyls] Rolle IA 170; videntes antiquitatem sermonis ejus ~are ceperunt Netter DAF II 81; s1455 qui sic [sc. moderanter] ambulat, raro in via ~at Reg. Whet. I 205. 2 to dig (turf). to grave, ~are, fodere CathA.

Saved

Recent